| تبليغات | X |
|
آراز
|
||
|
رازهای مگو |
"به تو، که
زجر زندگی را
به استواری شانههایت تاب میآورم،"
جُستمت
نومید از بشارت خدایان / که تو را در بهشت وعده کردند
جُستمت /
تو تمنای آبدار سیب ممنوعه بودی،
_ به قیمت هبوطی ابدی از عرش _
چونان گنجی رمزآلود / پیچیده در غبار زمان
در خماخم تاریخ / جُستمت
خنیاگر سحرانگیزترین نغمهها بودی
که مرا مسخ میکرد
تو الاهه ای گم شده، در متروکترین معابد جهان بودی
که به سجده ات، میخواندیَم
تو را نه زانگونه که وعده کرده بودند / در سزمین موعود،
که تو را در عصمت شیطنت آلود نگاه کودکی
در مومنانهترین گناه زندگی
یافتم ... به تو سوگند که یافتم
کفش از پای برگرفتم
برهنه _ به روح و به تن _
حلولت بر قامت اشک را سُجده آوردم
و تو به زبانی غریب سخن گفتی .... _ عشق بود _
و نخواستی که "بخوانم"
و نپرسیدی
و فرمان ندادی
تو انکار ِ تمام زخمهای چرکین زندگی بودی
تو قرار ِ طوفان بودی
تو بودی آن "موعود"
(*) این جمله مشابه جمله ای از شعر مرگ از اورمزدان است.
خسته ام / سعی میکنم مقاله را تمام کنم
واژه هایِ یخ زده، کف ذهنم ماسیده
نگاهم به جای انگشتانم کیبورد را میپیماید.
چشمانم میان دکمههای کیبورد دنبال جملات گم شده میگردد.
هدفون را به گوشهایم فشار میدهم.
محسن نامجو کلمات کشدار را کشدارتر میخواند/ گاهی ظریف / گاهی با نعره
زلفَُ بر باد مده تا مدهی بر باااادم / نازُ بنیاد مکن تا نکنی بنیاااادم
سعی میکنم شعرهایش را هضم کنم، واژه هایش غیر منتظره است.
واژه هایش گاهی مثل آب یخ میریزد روی سرم / گاهی مثل پتک میخورد میان آرامش موسیقی
گاهی هم فریادیست که از هنجره ای خسته بر میخیزد.
این ساز است که صدایش را دنبال میکند / واژه را در بند کرده انگار
کاش منهم میتوانستم این واژه ها را در بند کنم.
مقاله نیمه کاره روی صفحه مانیتور دهن کجی میکند.
محسن نامجو فریاد میزند:
ببین دیازپام ده خورانده اند خلق را
کاش تو اینجا بودی / چقدر میخواهمت / چقدر تشنه آرامش دیازپام نوازش دستانت هستم.
چقدر دوست میداشتم اینجا بودی و واژه ها را برایم منظم میکردی.
و باز تشر میزدی که : این محسن نامجو را گوش نکن.
و من باز هم برایت میگفتم که به نامجو مدیونیم، نه به خاطر آنکه در بساطش موسیقی ناب میفروشد، فقط به خاطر آنچه که من سنت شکنی و مهمتر از آن تقدش شکنی می ناممش.
زجری شیرین، لابلای واژه هایش موج میخورد.
شاید بغضی مشترک و فروخورده را به بیرون پرتاب میکند، که هیچ یکمان یارای گریستنش را نداشتیم:
ما که نمیدهدمان جهان هیچ محل سگ / ما که پارس میکنیم / ما که رنج می بریم / ما که دم تکان میدهیم / ما که پیر میشویم / ...
واژه ها ... آی واژه ها
چه دنیایی باید میان رمز آلود حروف شما کشف کنم؟
خسته ام / کیبورد خمیازه میکشد.
واژه ها از زیر سرانگشتانم فرار میکنند.
کاش به سادگی ِِ محسن نامجو میتوانستم در بندشان کنم.
هنور هم مقاله نیمه کاره روی صفحه مانیتور دهن کجی میکند.
________________________________
دلتنگی ..................... رقص موها بر آب
|