آراز

	آراز
	رازهای مگو

خداحافظ هامون!

هنوز اکابرمون تموم نشده بود که باباهه رفت سفر آخرت. سه تا شاخ شمشادو دوماد کردم، چاهارتا آبجیمونو نو عروس، همه آکبند، همه با تحصیلات عالیه.

روزا تراشکاری میکردم، غروبا توپ جمع کن قرمزا تو افسریه. شبهام سرپل، با گاری دستی، گوجهسبز و باقالی و آلوچه مینداختم تو خیک ملت، تا تخمترکه معظمی معظم بمونه.

خوب اجر کارمونو گذاشتن کف دستمون، داداش آبجیمون. گفتن اکبر بیسُواته، عارمون میاد وقتی میاد تو، کفششو باهاس دربیاره. با دست لقمه میزنه، بعدشم واسه عافیت عارق. ترک رحم کردن مارو که نکنه یه وقت ساسان بابکشون تو پارتیا خجلت بکشن بگن داییمون تو کار پشمه. خوبه پشمک فروش نشدیم سرچارراه گمرک.

امیرخان که اومدن، ما افتادیم تو سرازیری. البت آدم باهاس بگه، ضرر از مایه که نه، ضرر از نفع. من و این اصغر خدابیامرز، شوهر سابق این زیبا خانم، بر خودمون طرح و برنامه ای داشتیم خبر مرگمون. حساب کتابمونم خداوکیلی عین آینه شفاف. یعنی جنس و پشمو من جور کنم- اکبر- بافت و ریستشم دست اصغر. مام شیتیلمونو برمیداشتیم از رو جنس. تا اینکه اصغر عمرشو داد به شما. هر چی خاک اونه باقی عمر شما باشه.

امیرخان که اومدن، ما یه شریک ونک به بالا پیدا کرده بودیم، یه شریک ونک به بالا که کسر شانشون بود نشست وبرخاست با ما. که دستک و دمبک و قل و منقلو همه رو جیدی سرکردن، خریدشون هم حکایت شب جمعه بود تا دم قریبون. حکماً دست خر کوتاه کرده بودن از اموال بیت المردم.

بنزو ما فروختیم اسکـِن کردیم، دلار کردیم فرستادیم ینگه دنیا خرج و مخارج منزل و دوتا آدم لندهور، دیلاق که یکیشون پشت گیس شو اینجور بسته نشسته اونجا تو تیلویزیون ام تی وی اجرا میکنه واسه من! ارواح باباش!

کی؟ نوه سببی ابراهیم تیغ کش که این عسکش اینجا. حالا که اگه اسمشونو میبردن یه سبزه میدونو غرق میکردن و قلمستونو چراغونی، حالا نشسته اونجا آهنگ درخواستی پخش میکنه، الکسی جکسون.

هرچی درآوردیم، دلار کردیم فرستادیم خارج، تو این کافه های خارجی و مدنا و منا و دُنا وفلان و اینا. اینا رو که امیرخان حالیش نبود. یا اگرم حالیش بوده به یه ورش بوده خدا بیامرز.

...

بدجوری نظر امیرخانو گرفته بود این مرجان خانم. مرجان خانم البت، دختر نشسته و نجیبی بود، سرزیرکنون و سی ِ شکار خودش بود. نه به مال و مکنت امیرخان چشی داشت نه دخلی به حساب کتاب شرکت.

البت امیر خان همیشه میگفت، مرجون خانم یه زن نیست، مخمله.

گربه مخملی دم حجله کار دست امیرخان داده بود این آخریا. دیگه شده بود پیشی دست آموز آقا . صیغه اش کرده بود دور از چش حبیب آقا. پنجول منجولاشو چیده بود، جلدش کرده بود ضعیفه رو. آسته میومد آسته میرفت که شاخ نخوره از زیبا خانم.

البت امیرخان از این قضیه تقصیراتی نبود. نگاه دختره عینهو دریبشوتای سلطان، گلش ردخور نداشت. یه وقت میگفتن علی آقا روی دستمال کاغذی یازده تا بازیکن آبی رو هلو! بغضی وقتا پیش میاد آدم نمیفهمه از کجاش خورده. وقتی علی آقا توپو چسبوند به تور آبیا، من خودم پشت دروازه واستاده بودم. ناصر خان اصلا نفهمید توپ از کجاش رد شد، توبمیری.

مرجان خانم، اصل اصله. اصل خودشه. میدونی الان دیگه تو بازار همه چی شده جنس بنجل چینی. بدبازاریه دیگه اصلش گیر نمیاد. همینم شد، وقتی فهمیدم واسه رهن خونش مایه کم داره، واسیکه لقمه نامردجماعت تو دستش نشینه، بی نام و نشون واسش پول حواله کردم. میدونی بدزمونهایه. دیگه لوتی گیر نمیاد. یه زن تهنا، بیپناه، تو شهر غریب، همه گرگ، همه ختم روزگار، گفتم نفهمیدهم نفهمید. ما واسه ثوابش کردیم.

بدجور خاطر مرجان خانومو میخواستم، نه حالا ... از همون اولش. ما که تو لاتاری زندگی پوچ آوردیم، همچی که چش واکردیم دیدیم والده آقا مرتضی زنمونه و همچی که تونبونمون دوتا شد بچه ها رو کشید نیششو رفت با پولا عشق و صفا.

اول باری بود که قلبم واسه یه ضعیفه فلاشر میزد. حالام که دستی رو کشیده و چراغ ترمزش روشن شده وردستم.

میترسیدم لب واکنم ... بپرم. میترسیدم بگه بیسواتی، نمیونی لفظ قلم حرف بزنی، چه میدونم پیری. ولی چیکار کنم خاطرخواهی که دیگه پیرو جوون نمیشناسه.

خلاصه انقد نگفتم تا پرید.

از وقتی که امیرخان به زندگی ما نزول اجلال فرمودن، بـُتر آوردیم. دخل و خرجمون که یه مدتی بود بهم نیمخوند. ولی راستیاتش واسه این نبود که دست به عملیات انتحاری زدیم. بچه قرطی بدجوری پاشو تو کفش ما کرده بود. آخه سوسول امروزی چه میفهمه خاطرخواهی چیه؟

حکماً فقط روش زیاده که میتونه بره جلو و مخ بیاره پایین. نه اینکه ما کمرو باشیم یا کم آورده باشیم، نه، ولی هروقت مرجان خانم رخ میدادن، زبون آدم ریستارت میشد. میافتادم به ریپ زدن. میخواستم بگم پسر! پاتو از تو کفش ما بکش بیرون. فرصت نشد.

اومدم دفتر، دیدم یه آویزون، حیرون و سرگردون، وسط شرکت پی امیر میگرده. امیرم که عینهو بند تنبون شل در میرفت، و طبق معمول تشریفات نداشتن. آوردمش تو اتاق. دیدم بدجوری زخم خورده است. یه جوون سینه سوخته که عین خود من عشقشو امیرخان هاپولی کرده بود.

عین ترشی لیته له شده بود. دیدم مایهاشو داره. گفتم حاضری خلاصش کنی. مایه و مخلفاتش با من، کاشته پشت هیژدش با تو.

خود خودش بود ( ما همه وسیله ایم ) خدا خودش جور میکنه. مایه اشو نقد گرفت -یادش بخیر- عین مرحوم قلیچخانی رفت پشت ضربه کاشته.

(قسمتی از دیالوگ زنده یاد خسرو شکیبایی در "چه کسی امیر را کشت؟")

* وقتی شنیدم که رفت، دلم سوخت به خاطر هامون، بخاطر مرادبیگ و محمود (بانو) و اصغر، به خاطر تمام خاطراتم با روزی روزگاری، خانه سبز و کیمیا، و عاشقانه.

...

یادش بخیر!

پارهای از بازی هنرمندانه زندهیاد خسرو شکیبایی در "چه کسی امیر را کشت؟"

بخشی از بازی خسرو شکیبایی در هامون

فرشته ها با ما قهرن! / روزنوشته های بابک داد

خشکسالی / مسعود تارانتاش (قالپاق)

|+| نوشته شده در یکشنبه 30 تیر1387ساعت 14:26 توسط آراز |

سلامم را بپذیر، ای چوبه دار! ...

- همه / سرتابه پا از واژه هام اندوه میبارد -

اینرا همیشه تو میگفتی و میترسیدی. و تلخ میخندیدم، تلخ. و تو میدانستی که این خنده، زهرخند است و زجرخند و "این سموم از بن ریشه است اینبار که سوی برگ میآید" .

باز ۱۸ تیر رسید، و باز شروع شد نغمه ای تلخ در جانم که میخواند:

"و آنک منم، مترسکی پوشالین، بر گندمزار سوخته زندگی، و کلاغان زجر، زجر زخمی کهنه، تنپوش کهنه ام را هزاران پاره کرده اند" .

باز رسید روزی که امیدمان ناامید شد.

احمد باطبی

به آنانی که سر بر بالین و سجاده،

از داس ضحاک بخون غلطیدند

و برگی دیگر

بر دفتر مظلومیت مردمان این خاک

نگاشتند.

چشم به راهم بودی / هر صبح و هر شام