|
آراز
|
||
|
رازهای مگو |
به ناظم حکمت
آخرین اتوبوس ِ شب،
در دل ِ تاریکی میراند
چون تابوتی رو به ابدیت
نورهای گاه گاه،
سایهها را/چون ارواح سرگردان،
بر شیشهها،
جان میبخشد
در خانه،
تنها مرا،
تنهایی به انتظار نشسته،
نـــه قامتت بر قاب ِ در،
نـــه ضیافتی دوستانه
و شاید – اگر هنوز - تنها ساعتی،
که با هر تیک تاکش،
مرگ/همان مرد شیکپوش سیاه،
زیر باران/چتر باز میکند
برگرد ِ هر تیر ِ چراغ چرخی میزند
سوتزنان،
کوچهی سنگی را پرسه میزند
و میآید / تیک تاک ...
صورتم را،
بر خنکی ِ شیشه میچسبانم
سایهها،
بر شیشه، فرار میکنند
انگار،
چیزی میان ِ تاریکی،
ترسانده باشَد ِشان
تاریکی نزدیک میشود
خاطرههایت روبرویم صف کشیده
"دست تکان دادنهایت"
"بوسه بر بال ِ باد نهادنهایت"
"و حلقه ی دستانت"
و آه! "آن نگاهت"،
و خنده ای که میگفت:
"عمر سفر کوتاه است" / که نبود
تاریکی نزدیکتر میشود
و عطر ِ تنت هم
اتوبوس،
در کوچهی سنگی،
مرا جا میگذارد
و در سیاهی غرق میشود/ باز
چون تابوتی رو به ابدیت
در خانه،
تنها مرا،
تنهایی به انتظار نشسته،
و قامت مردی با چتری باز / بر قاب ِ در ...
در زندگی کم نیست بهانه برای عاشق شدن. من، امروز، به آنی عاشق این انیمیشن شدم.
بیجهت نیست که برنده اسکار شده.
یکم -
...
زندگی را میخواهیم بسازیم تا به آسایش، دلخوشیها و آرزوهایمان بتوانیم دست پیدا کنیم.
از آسایش و آرزوهایمان دست میکشیم که بتوانیم زندگی را بسازیم.
... و این دور باطل میچرد و میچرخاندت تا از پا بیفتی.
این نه تکهای از پابلو نروداست و نه حاصل فرایند ذوقزدگی ناشی از هیچ ایمیل حکیمانهای، تنها و تنها نتیجه مایوسکننده سگدوزدنهای روزانه است، در نتیجه، منطق حکم میکند که دمی که باطرب میگذرد، دو دستی سفت بچسبی و آسان نگذری.
دیّم – از آفتهای غربت، یکی هم این است که چپ و راست باید به این و آن (البته با لبخند و روی گشاده) حالی کنی که گندهایی که در ایران زده میشود، نباید اصولا به پای مردم ایران بگذاری، و چاشنی آن هم دم زدن از محاسن و زیباییهای داشته و نداشته و زیرخاکی و باستانی و تهدلمانده ی ایرانیهاست که چندان برای من دلچسب نیست و حداقل علاقهای ندارم، آنچه که هست پنهان کنم و آنچه نیست، به تعصب ناسیونالیست بودن، به حساب خودمان واریز کنم.
اما بحث دیگر که اگر پایش باشی خالی از لطف نیست، بحث مشترکات فرهنگی است.
در آبدارخانه (Tea-room)محل کارم، گاهی فرصتی میشود که با مردم ملیتهای مختلف صحبت کنی و چیزی یاد بگیری و شاید چیزی یاد بدهی. دوستی میانسال و لهستانی هست که انگلیسی را با لهجه ی اروپای شرقی دلنشین صحبت میکند و چه گرم هم حرف میزند. فهمید که ایرانی هستم، برخلاف انتظار نه از احمدینژاد پرسید و نه از حق مسلم همه ایرانیها. گفت میدانی ما به فنجان در زبان لهستانی چه میگوییم؟ میگوییم فلیژانکا، عین فنجان در پارسی. معلومات خوبی دارد و تاریخ معاصر جهان را هم معلوم است که میداند. حرف کشید به غذا و نوشیدنی و ابزار و ادواتش. فهمیدم که آنها هم بر خلاف اکثریت فرنگیها کلهقند دارند و با قندشکن آنرا برای چای خوردن خورد میکنند و چای را هم دم میکنند. گفت که در روسی به وسیله ی گرم کردن آب میگویند سماور، که اینرا میدانستم که سماور از روسی وارد زبان پارسی شده است و گفت که سماور یعنی "آنچه که خودش به جوش میآید". و گفت که به کتری میگویند "چائینیک"، که اگر آذری باشی حتما بارها آنرا شنیدهای.
پ.ن.1: دوستی هلندی میگفت که دانشجویی در هلند بر روی این نظریه کار میکند که کلمات پایهای کلیه زبانهای باستانی دارای ریشه مشترکند. راست و دروغش پای خودش.
پ.ن.2: این قصه چای قندپهلوی ما ایرانیها هم برای فرنگیها گاهی جذاب است و گاهی عجیب. دوستانی سوئیسی را برای شبی ایرانی دعوت کرده بودیم و هرچه بود ایرانی بود. قورمهسبزی و کشک بادنجان و ترشی و پشمک و رسید به چای قندپهلو که نمیدانستند چطور با آن کنار بیایند و دست آخر تصمیم گرفتند قند را جایی مابین دندانها پارک کنند و چای را هورت بکشند.
بزن اوباش ... بزن تا یادمان نرود آزادی هزینه دارد ... بزن! / تلخ نوشته ها
گربه های مقدسی که به درختهامان بسته ایم / مکتوبات (مهران مرتضایی)
|