یکم – گرفتاری ِ بی­اندازه محدودم کرده بود به دفتر کار و روزمرگی خانه. گرفتاری، اندکی کم شد و از این به بعد بیشتر خواهم نوشت. که دلتنگ شده بودم برای این خانه.

 

دوم – در این بین، رادیوی ِ فارسی­زبان  ِ  "برای فردایی بهتر" از سوئد تماس گرفت که شعر "سالهاست که مرده­ام" را در برنامه اش پخش کند. کتمان نمیکنم که لذت بردم که شعرم از رادیویی خوانده میشود.

 

 سوم -  نفرت دارم از ایمیلی که از دوستی برسد که بعد از مدتها رفاقت و قرابت، ناگهان از زندگیت محو شده و حس کنی که زندگی زناشوییش در تلاطم است و این دلیل دوریش بوده و ناگهان ایمیلی بزند، فقط با اسم "سلام". و بدون خواندن ایمیلش بدانی که چه حادثه تلخی را  با تو در میان خواهد گذاشت. و بدتر از آن حس کنی که کاش پیشتر میتوانستی کاری برایش بکنی و نتوانستی. و این دومین باریست که از این دست ایمیل ها میرسد.

راند آخر در دوحه (ترجمه احسان نوروزی) / ایران در جهان